aurora-borealis-wallpaper-5076-5196-hd-wallpapers

 

saat 23:42. az önce süt almaya giderken, bu yoldan her geçişimde yaptığım gibi sokağın sonundaki caminin minaresine baktım. ay bulutların arasında fazla esrarengizdi bugün. elbette yeni bir şey keşfettim…

kendimi kainat karşısında çok küçük hissettim bugün. çünkü kainatı görebildim. zaten biliyordum ama kanıtıyla yaşadım bugün. apaçıktı gökyüzü. renkli ışıklar kırılıyordu, yıldızlar çok uzakta olduklarını belli ediyorlardı. değersiz, daha doğrusu güçsüz hissettim kainat karşısında. sonra istemsizce kendimi gökyüzüne bakmadan önceki halimle kıyasladım. daha güçlü, bilgili, dolu hissediyordum. tek işi okumak olan ve her gününü kitaplarla geçiren yalnız bir felsefe öğrencisi gibi. ayrıntılar, altın bilgiler, muazzam bakış açıları, afili cümleler… gökyüzü her şeyi değiştirdi… sonra şunu fark ettim ki insanın çapı, yani görüş mesafesi özgüveniyle ters orantılı. ne kadar uzağı görebiliyorsak o kadar aciz, mütevazı, daha doğrusu önünde her zaman uzun bir yol olduğu bilinciyle kendini gururlanmaktan alıkoyan bir insan oluyorsun. zira kainata(allah’ın kanunlarına) kafa tutmak ne haddimize; bize nefesi bile o veriyorken.. Yazının devamını oku »

Reklamlar